Groentesprokkel 50

Beste abonnee, klant, sympathisant,

Er beweegt nogal wat op de Zonnekouter. De laatste weken is er heel wat moois op ons afgekomen. Jan, die hier al stage deed, besloot om de stap te wagen en vaste medewerker te worden op de Zonnekouter. Het voelde voor iedereen heel erg kloppen, een goede poot erbij. Dan kon Jana met een gerust hart vertrekken, terwijl Kim nog een jaartje langer bij ons blijft en er heel veel zin in heeft om opkweek en serreteelten in goede banen te leiden.
En dan vorige week, op Sinterklaas, kregen we 2 hectaren grond in pacht van Geert (al jaren trouwe Zonnekouterklant), op een prachtige plek aan de Mandel, niet zo ver van hier. Een kleine hectare nat grasland en een goeie hectare mooi akkerland op wat zwaardere grond, net wat we zochten! Alles leek, na een jaar van stilstand en verwerking, en het zoeken naar en wachten op de juiste stappen, terug als vanzelf in beweging te komen. Dan volgde een geslaagd vrijwilligersetentje, een vruchtbaar Vroenteweekend met de collega’s en een gezellige avond pizza’s bakken met Siciliaanse anti-maffiaboer Mauritzio op de Zonnekouter.

En dan begon het te sneeuwen. Prachtig toch, dat witte deken dat zo schitterend alles mooier maakt en bedekt wat we liever niet zien. We haalden te voet onze koeien van de wei bij Joachim, een tochtje langs Machelse wegen van een tweetal kilometer, wat mooie Breughelaanse beelden opleverde. Al die natte sneeuw zorgde wel voor heel wat gewicht op onze groenten (die we zowat op de tast moesten oogsten), en op bomen en struiken, die hun takken zwaar lieten doorbuigen. Maar eens de sneeuw wat smolt rechtte alles zich weer als vanzelf, mooi om te zien, al die veerkracht! Daar kunnen we nog wat van leren, dacht ik toen, zomaar.

Maar het bleef maar sneeuwen, dikke witte vlokken, twee dagen en nachten … tot uiteindelijk onze serre de vracht niet meer aankon en instortte… Ook dat ging zomaar vanzelf, van het ene moment op het andere. De zijpalen geknakt als strootjes, tweederden van de dakgebinten tegen de grond, heel onze winteroogst in de kou, de helft waarschijnlijk verloren… En geen serre meer over om volgende zomer onze lekkere tomaten in te telen… het levert hallucinante beelden op, en een dikke streep door onze Zonnekouterrekening… Het was heel erg schrikken, hadden we nu nog met ons familiebedrijfje geboerd, had ik heel stilletjes in een hoekje zitten huilen, en het waarschijnlijk opgegeven.
Nu waren we dus met zijn zessen, en het zette ons aan het denken. Moest die serre nu ook eens, zoals al die boomtakken, zichzelf terug oprichten eens de sneeuw smolt. Helaas, ijzeren palen hebben die capaciteit niet, maar het beeld bleef wel hangen. Tot het bij ons begon te dagen dat, zoals wij ieder jaar bouwen aan de veerkracht van onze bodem, en daar dan ook de vruchten van kunnen plukken, de boerderij nu eigenlijk een beroep deed op de veerkracht van haar boeren. En die is sinds de oprichting van de coöperatie ook zoveel groter geworden: honderd vennoten en nog veel meer klanten rond het hele project maken ineens zoveel meer mogelijk.

 

 

 

 

 

 

Dus: werk aan de winkel! We oogsten nu, paracomandogewijs op knieën en buik onder de gebinten door, wat er nog te redden valt.

En we steken deze week de koppen bij elkaar om een plan uit te denken om onze serre uit haar ‘as’ te laten verrijzen. Samen met de hulp van heel ons draagvlak moet dat lukken, toch?
Jullie horen er nog van !
An