Groentesprokkel 04

Beste abonnee, klant, sympathisant,

Dinsdagavond trokken de Zonnekouterboeren naar ‘New eco-nomics’; een avond rond economische transitie die Oikos organiseerde ter gelegenheid van haar 10-jarig bestaan. Sprekers waren Jason Hickel (economisch antropoloog, schreef ‘The divide’), Tine Hens (journaliste bij Mo, schreef ‘Het klein verzet’), Kees Vendrik (hoofdeconoom Triodos Bank Nl) en Paul Verhaeghe (klinisch psycholoog, schreef ‘Identiteit’). Een boeiende mix van verschillende niveaus van socio-economisch denken: van wereldpolitiek tot in de huiskamer.
Een greep uit de avond:

Jason Hickel: Het huidig economisch systeem (na de oorlog wilde men door een exponentiële groei-economie welvaart creëren voor iedereen) is zichzelf te pletter aan het groeien. We blijven maar meer consumeren, dus meer produceren en meer werken. Ten gunste van de top die zich verrijkt, ten koste van de basis die verarmt, en met nefaste gevolgen voor ons welzijn en dat van onze aarde. Waarom doen we dit, en vooral: waarom blijven we dit doen? Als we enkel maar zouden produceren wat we echt nodig hebben (en niet wat de reclame ons doet geloven) hebben we minder productie nodig, dus minder bedrijven, en moeten we dus ook minder uren werken. We zouden onszelf én onze planeet minder belasten. Veel politiekers weten dit, maar zijn bang van verandering, bang om aan het grote geld te raken, hun enige antwoord is nog altijd ‘blijven groeien’. Ont-groeien (en dus minder produceren) zonder ingrijpende sociale herverdeling zou immers meer werkloosheid en armoede veroorzaken. We moeten los van die angst, en een heel nieuw samenhangend sociaal-economisch verhaal creëren: de economie van het genoeg, enkel produceren wat we écht nodig hebben, onze welvaart beter verdelen, cradle-to-cradle, uitgaand van de draagkracht van onze planeet, klimaatvriendelijk, duurzaam.

Tine Hens: Verhaalde uit haar eigen dagdagelijkse leven. Hoe ze in haar zoektocht en actie tegen muren van vooroordelen of ontkenning aanliep waarachter grote en kleine mensen zich angstig verschuilen. Haar een doemdenker vinden. Hoe moeilijk het is om dit te doorbreken, om te buigen. Om zelf recht te blijven in je verhaal, dag in dag uit te volharden in die bewuste keuzes hoe je rijdt, vliegt, consumindert… Omdat je weet dat je zo mee het verschil maakt. Dat een klimaatreddende transitie enkel zal lukken als we samen een radicale ommezwaai maken, in ons hoofd én in onze dagdagelijkse handelingen, zowel op individueel , politiek- , en bedrijfsniveau.

Kees Vendrik: Het moet in de komende 10 jaar gebeuren; ’t is er op of er onder. In de bankwereld is veel aan het bewegen: ook de minder progressieve topbankiers weten dat de luchtbel van de groeieconomie op exploderen staat. Dat investeren in klimaatbelastende projecten straks niet meer rendeert. Vanuit puur financiële overwegingen gaan zij ook meer en meer klimaatneutrale projecten ondersteunen. Geld heeft een directe sturende rol: het kan de wereld om zeep helpen, maar ook een hefboom zijn voor projecten die de wereld beter maken. Dat stemt hoopvol.

Paul Verhaeghe: De huidige economie is ziekmakend voor de mens. Het gevoel van nooit genoeg te hebben, altijd maar meer te moeten…
Als we als maatschappij kunnen en willen evolueren van alleen en hebberig naar solidair en tevreden met wat we hebben (wat uiteindelijk meer aansluit bij het wezen mens), en ons economisch systeem hieraan aanpassen, zouden we er allemaal gelukkiger en gezonder door worden, en onze wereld een toekomst geven.
Er is overigens ook iets ‘goeds’ aan het klimaatverhaal : doordat het een wereldwijd wezenlijk probleem is dat ons allemaal raakt, worden we verplicht om uit ons ‘comfortabel’ individualisme te stappen om samen naar oplossingen te zoeken en verbonden te smeden, elk ons steentje hieraan bij te dragen.
Met als grote uitdaging: hoe krijg je ook die laag van de bevolking mee die uit onvrede met het huidige politieke korte termijnbeleid voor het populistisch verhaal stemt? Hoe trek je die mee in de boot van de verandering?
Veel ideeën, vele vragen, en nog lang niet overal een antwoord op; dat moeten we zelf mee-maken. Maar het mooie van de avond was vooral om te merken dat we niet alleen zijn, dat wij met de Zonnekouter deel uitmaken van een kleine maar groeiende onderstroom. Het bewustzijn groeit, de zaal zat vol!
An

Samenstelling pakket

Klein: veldsla van de Vroente-Zonnekouter; rode biet, knolselder van de Vroente-Kollebloem; wortel Rodelika van ’t Livinushof; witlof van Vanderhauwert, prei van PCG
Groot: veldsla, postelein van de Vroente-Zonnekouter; rode biet van de Vroente-Kollebloem; wortel Rodelika van ’t Livinushof; witlof van Vanderhauwert, prei van PCG, pompoen van de Wassende Maan; Chinese kool (B) via Biofresh
Gemengd: veldsla, daikon van de Vroente-Zonnekouter; rode biet van de Vroente-Kollebloem; witlof van Vanderhauwert; appel jonagored (B), wijnsien (It), kiwi (It) via BF
Fruit: appel jonagored (B), peer Conference (Nl), wijnsien (It), kiwi (It) via Biofresh

Recepten

Bietengalette met rode ui en geitenkaas
Nodig: 4 rode bieten, 2 rode uien, 100g zachte geitenkaas, 3 takjes rozemarijn, 1tl gedroogde tijm, 1el honing, peper. Voor het deeg: 190g witte tarwebloem, 50g speltmeel, 170g roomboter, snuifje zout
Meng de bloem, het meel en zout. Wrijf met de vingertoppen de boter erdoorheen en vorm het deeg tot een bal. Kneedt hem niet te lang. Bedek de bal met plasticfolie en leg hem in de koelkast. Snij de bieten en uien in schijven. Haal het deeg uit de koelkast en rol uit tot ongeveer 1 cm dik. Leg op een met bakpapier bekleed bakplaat. Verdeel de bieten, ui en geitekaas over het deeg. Laat ongeveer 5 cm vanaf de kant onbedekt, deze ranen vouw je naar binnen. Werk af met honing, tijm en rozemarijn en bak 20-25minuten in een voorverwamde oven van 200°. Server met een slaatje van fijngesneden witloof, fijngesneden appel, zonnebloempitjes en veldsla.

[/recept]